Bir şehirde insanlar duygularını kaybetmeye başlamıştı. Sevinç eksiliyor, tatlar sıradanlaşıyordu. O gün MİRZÂN açıldı. Kapısında sadece şu yazıyordu: "Burada satılan şey lokum değil." İçeri giren ilk müşteriye küçük bir kutu verildi. Açtı... içinde hiçbir şey yoktu. Ama adam bir anda güldü. Çünkü kutu, ona "gülmeyi unuttuğunu" hatırlatmıştı. Bir başkası açtı... ağladı. Çünkü yıllardır bastırdığı her şeyi geri vermişti. Kasadaki kimse konuşmadı. Sadece bir not vardı: "Biz sana tatlı satmıyoruz. Kendini geri veriyoruz." Ve o günden sonra şehirde herkes aynı şeyi söylüyordu: "Mirzân'dan çıkan insan, biraz daha gerçek oluyor."